Historia głosi iż Mirskowi dał początek folwark założony nad Kwisą przez właścicieli zamku Czocha. Pierwszym wójtem znanym z nazwiska w 1201 r. był Bernard Rym pieczętujący się wizerunkiem sowy w herbie. Od niego pochodziła pierwsza nazwa wsi - Eulendorf (Sowia Wieś). Mirsk powstał w miejscu, gdzie stary trakt handlowy z Jeleniej Góry do Żytawy przekraczał Kwisę. W 1319 r. osada wraz z całym Okręgiem Kwisy przyłączona została do księstwa jaworskiego. Książe Henryk jaworski podniósł Mirsk do rangi miasta na prawie lwóweckim przed 1337 r. (według pewnych źródeł w 1329 r.), nadał mu prawo mili na wyszynk piwa oraz nowy herb przedstawiający sokoła z upolowanym ptakiem w dziobie. Mimo że po śmierci księcia Henryka niedawno nabyta przez niego część Łużyc przeszła pod panowanie Jana Luksemburskiego, Mirsk wraz z Łęczyną i Mroczkowicami pozostał przy Śląsku. Od tego czasu miasto związane było z zamkiem Gryf i stanowiło prywatną posiadłość Schaffgotschów. Mirsk nie posiadał umocnień, jedynie przy mostach ustawiono bramy.

W 1431 r. miał miejsce najazd husytów, jednak odparto go dzięki pomocy załóg z Czochy, Gryfa i Świecia. 17 lat później wędrowni rabusie puścili je jednak z dymem. Nauki Lutra padły tu na podatny grunt i prawie cała okoliczna ludność przeszła jeszcze w latach 20-ych XVI w. na protestantyzm. Już od 1521 r. Mirsk świętował 22 lipca, bowiem w dniu św. Marii Magdaleny przypadał doroczny jarmark. Po pożarze miasta w 1558 r. odbudowano kościół i ratusz. Straszliwe żniwo ponad 3000 ofiar pochłonęła w mieście i okolicy zaraza z lat 1565-66. Mimo tych nieszczęść Mirsk pod koniec XVI w. należał do największych ośrodków produkcji płótna lnianego na Śląsku obok Jeleniej Góry, Gryfowa Śl., Kowar i Sobótki. Podczas wojny trzydziestoletniej wojska obu walczących ze sobą stron plądrowały miasto aż 31 razy. W 1654 r. odebrano kościół protestantom, którzy dopiero 100 lat później wznieśli własny dom modlitwy. W 1767 r. po raz ostatni płonie prawie całe miasto. Dzieki pomocy Jeleniej Góry, Kowar, Lwówka Śl., Lubomierza, Wlenia, Leśnej, Schaffgotschów oraz króla Fryderyka II szybko je odbudowano.

Wytwarzane tu w XVIII w. pończochy wysyłane były aż do Ameryki. Rozwinęło się też szlifierstwo drogich kamieni i szkła. W sierpniu 1790 rodzina Friedrichów (ok. 1800 r. znani byli jako dobrzy szlifierze kamieni) gościła u siebie podróżującego po Dolnym Śląsku J. W. Goethego. Podczas odwrotu armii Napoleona z Rosji i zawieszenia broni opodal miasta wzniesiono kilkaset baraków dla żołnierzy francuskich. Od kiedy w 1865 r. uruchomiono linie kolejową Jelenia Góra - Lubań, powstały konne połączenia Mirska z najbliższymi stacjami w Rębiszowie i Gryfowie Śl. Ważnym wydarzeniem było uruchomienie mechanicznej przędzalni w Skarbkowie. Od 1875 r. Mirsk posiadał własną gazetę - "Der Bote aus dem Queisthale". (Posłaniec z doliny Kwisy) wydawaną do roku 1945 (od 1926 r. pod zmienionym tytułem - "Iser-Gebirgs-Zeitung". (Gazeta Gór Izerskich). Od 1884 r. istniało połączenie kolejowe z Gryfowem Śl., od 1904 r. z Jindrichovicami pod Smrkem, a pięć lat później ze Świeradowem.

W 1933 r., aby przyciągnąć większe rzesze turystów zmieniono nazwe miasta z Friedeberg am Queis (Mirsk nad Kwisą) na Friedeberg im Isergebirge (Mirsk w Górach Izerskich). W 1937 r. uroczyście świętowano 600-lecie miasta. Przy tej okazji podsumowano, że w tym czasie padało ono pastwą pożarów aż 21 razy, powodzie zalewały je 31 razy a zaraza zbierała żniwo siedmiokrotnie. Największe pożary, po których przez dłuższy czas miasto podnosiło się ze zgliszczy miały miejsce m.in. w latach 1219, 1448, 1558, dwa razy w 1621, 1642, 1699 i 1767.
               W 1938 r. Mirsk powiekszył się przez przyłączenie części Skarbkowa, gdzie w czasie wojny istniał obóz pracy, od 1944 r. filia obozu koncentracyjnego Gross Rosen dla kobiet narodowooci żydowskiej. Pracowały one w przedzalni i w roszarni. Mirsk zajęty został przez Armię Czerwoną 8/9 maja 1945 r. Tuż po wojnie nosił nazwę Spokojna Góra będącą tłumaczeniem dotychczasowej nazwy niemieckiej.
Miasteczko rozwinęło się po wojnie w niewielki ośrodek przemysłowy zaopatrujący okoliczne wioski. W 1961 r. przyłączono do Mirska wieś Skarbków. W ostatnich latach przemysł podupadł. Szansy dla rozwoju Mirska upatruje się obecnie w rozwoju turystyki w oparciu o dogodne położenie w malowniczym krajobrazie opodal Gór Izerskich, Jeziora Złotnickiego i granicy z Czechami. Pod koniec 2005 roku Mirsk liczył 4296 mieszkanców a cała gmina 9325 mieszkańców.

	BRZEZINIEC		KROBICA
	GAJÓWKA		KWIECISZOWICE
	GIEBUŁTÓW		MLĄDZ
	GIERCZYN		MROCZKOWICE
	GRUDZA		ORŁOWICE
	KAMIEŃ		PROSZOWA
	KARŁOWIEC		PRZECZNICA
	KŁOPOTNICA		RĘBISZÓW
	KOTLINA